klaziena

"Oud... Iedereen wil het worden, niemand wil het zijn."





Klaziena was de eerste...

Ook dieren hebben recht op een pensioen

Een heel leven lang zorgen dieren voor de productie van zuivel. Men maakt zich ontzettend druk tegenwoordig over dat leven maar niemand die nadenkt wat er nu met het dier daarna gebeurd. Want dat leven eindigt meestal bij de slachterij zodra het dier terugvalt in productie. En ondanks het feit dat de boer de schijn tegen heeft, dat gaat je soms aan het hart. Een dier waar je jaren voor gezorgd hebt en soms goed hebt leren kennen, moet dan gewoon weg. De ijzeren wetten van de economie gaan boven die van welzijn. En dan zijn er nog de onrendabele dieren: de hanen, de geitenbokken, het afgedankte renpaard enz. enz.

 

Vanuit ons melkschapenbedrijf werden wij voor de eerste keer er mee geconfronteerd toen er een oud schaap dat amper op haar poten kon staan niet eens meer de gang naar de weide kon maken. Ze bleef moederziel alleen achter in een lege stal. Ze kon de concurrentie met haar honderden collega's niet meer aan om bij de voergang te komen. Ze lag in een hoek langzaam dood te gaan. Met die smekende ogen die in je ziel branden. Ik kon het niet aan zien en heb het dier opgeladen en naar onze boerderij gebracht. Op de intensive care waar we normaal achtergebleven lammeren verzorgen.

 

Hoe verzorg je een schaap van omgerekend naar mensenleeftijd bijna 100 jaar? De boekenwijsheid bleek waardeloos, schapen worden zelden zo oud. Uiteindelijk bracht Klazien ut Zalk raad. Ze reageerde goed op haar methodes en daarmee brachten we haar weer op haar wankele beentjes. We noemden haar derhalve Klaziena. En we leerden met allerlei alternatieve methodes weer een redelijk leven te geven. Ze heeft nog jaren bij ons rondgelopen en functioneerde bij tijd en wijle zelfs als pleegmoeder voor de kleintjes. Ondertussen gaf ze ons veel inzichten in het wel en wee van een oud productieschaap.

 

Met die opgedane kennis namen we wel vaker een oude doos mee vanuit het moederbedrijf en die kregen dan hun pensioen bij ons. Als dank voor de lange jaren van productie. Maar ja, we hebben meer dan 500 schapen in productie staan en dat aantal groeit jaarlijks. Niet voor elk schaap is plaats. Dus zochten we naar uitbreidingen en die denken we te kunnen vinden op allerlei plaatsen. Van Kinderboerderij tot collega schapenhouders tot domweg industrieterreinen die hun gras kort willen houden. Want gras maaien kunnen ze nog steeds en educatief zijn ze zeker. Een plaats voor een schaap is wel te vinden!

 

Maar toen kwam de overheid. Voor die paar schapen die er nu bij ons lopen zijn we al gedwongen een hoop vergunningen extra te houden die we normaal gesproken niet nodig zijn. Een zogenaamde V-Stacks (geur)berekening bijvoorbeeld. Iets waar je een gespecialiseerd bureau voor nodig hebt en honderden euro's kost. Afgezien van het feit dat voor onze stallen geen berekening te maken is. Domweg omdat het geen productiemodel stallen zijn maar ingericht voor de intensieve zorg voor dieren met name moederloze lammeren. Maar ook het feit dat je schapen niet meer kunt verweiden (elders dan eigen bedrijf plaatsen). Dus ben je gedwongen voor elke locatie een apart UBN nummer aan te vragen. Kortom, met die 17 schapen waar we nu plek voor hebben, hebben we meer werk mee dan met de bijna 900 schapen op het moederbedrijf. 

 

En aangezien we dit soort schapen liever niet in de grijpers van de Rendac wagen zien hangen, zoeken i.s.m. met een dierencrematorium naar de wettelijke mogelijkheden dit om op meer humane wijze het leven te kunnen beŽindigen. Het mag allemaal niet van Vadertje Staat. Dierwelzijn wordt gewoon onmogelijk gemaakt. We krijgen er grijze haren van! De irritatie en frustratie is ons gewoon te veel. Toch willen we het niet opgeven maar de dagelijkse beslommeringen laten niet toe dat we ons hier zo veel mee bezig kunnen houden. De zorg is het probleem niet, de papiermolens wel. Deze website had een volledig uitgerust platform moeten worden met informatie over de verzorging van oudere dieren. Om de kennis te verbeteren en plek te zoeken voor productiedieren met pensioen.

 

Alleen deze pagina is over. Een pleidooi om hulp. We zoeken mensen met, laten we zeggen diplomatieke aanleg, om de strijd met de bureaucratie aan te gaan en ons te helpen dit mogelijk te maken. Of anders mensen die met enige assertiviteit actie willen ondernemen.

Wij hebben de kennis en zien de mogelijkheden om allerlei productiedieren een prettige oude dag te bezorgen. We hebben niet de illusie alle dieren te kunnen 'redden' van de slachterij maar we willen graag de mogelijkheid te pionieren om te zien onder welke omstandigheden dit wel kan. Wat er voor nodig is en wat je er voor moet doen. In de hoop dat ook andere het concept over kunnen nemen en uitvoeren.

 

Tot slot, we kunnen met zijn alleen uren debatteren over dierwelzijn en zaken als wel of geen weidegang voor een koe. Deze discussie gaat echter over pensioen voor dieren. Een productiedier de kans geven zijn laatste jaren in betrekkelijke vrede en rust te kunnen slijten. Nadat we al die jaren van haar geprofiteerd hebben mag juist zo'n dier dan ook een prettige oude dag? Want ook dat zou deel uit moeten maken van het aspect dierwelzijn. Dat doet het echter niet. Domweg omdat het niet mag van de Staat. De tegenwerking die wij ondervonden tijdens dit project zijn voor ons aldus de reden er voor nu even mee te stoppen. Tenzij er hulp komt.

 

Voor meer informatie: info@klaziena.nl

 

9 oktober 2014

Basic design by TemplateWorld